Lisedeydim. Kardeşim de ortaokuldaydı. Sınıf arkadaşlarından biri bize gelmişti. Bizim odadan Bursa'yı seyrediyorduk. Manzarayı seyrederken 4-5 km uzaktan süzülen bir atom bombası gördük. Biz durumu fark edene kadar yükselen alevler mantar şeklini almıştı ve yerin biraz yukarısından kırmızı bir dalga yayılıyordu. Hemen yatağıma uzanıp uykuya dalmam gerekiyordu. Ama sadece birkaç saniyem vardı. Yine de denedim. En azından ne olup ne bittiğini görmem diyerek kapadım gözlerimi. Hafta sonu yapmayı planladığım şeyler geldi aklıma. Olmadı dedim. Ömrüm sadece bir günmüş gibi geldi. Dedim ölümü hiç düşünemeden bitti her şey. Çok büyük kazık yemişim gibi hissettim. Bu arada 5-6 saniye geçmişti. Dalganın çoktan gelmiş olması gerekiyordu. Gözlerimi açtım korka korka, pencereden dışarı baktım. Her şey güllük gülistanlıktı. Güneş yeni doğmuştu*. Yüzümü yıkadım ve kahvaltıya oturdum.
*Şubat 2008'de yazdığım şiirin mimarı da o güneşti.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder